Vislava Šimborska – OBLACI

 

Vislava Šimborska – OBLACI / Dva prevoda pesme i originalna pesma na poljskom jeziku / Video, Recitacija

Morala bih veoma da žurim
sa opisivanjem oblaka –
nakon delića sekunde
prestaju da bivaju ovi, a počinju da bivaju drugi.

Njihovo svojstvo jeste
nikada se ne ponavljati
u oblicima, nijansama, pozama i smenjivanju.

Neopterećeni sećanjem na bilo šta,
bez napora se dižu iznad činjenica.

Kao nekakvi svedoci bilo čega –
smesta se raspršuju na sve strane.

U poređenju sa oblacima
život se čini utemeljen,
gotovo trajan, takoreći večan.

U odnosu na oblake
i kamen liči na brata
na koga se možeš osloniti,
dok su oni poput dalekih i vetropirastih rođaka.

Neka ljudi, ako hoće, postoje,
a posle neka redom umiru,
njih, oblake, briga za sva ta čuda.

Nad celim tvojim
i mojim, još nedovršenim životom,
paradiraju u sjaju kao što su uvek paradirali.

Nemaju obavezu da zajedno sa nama nestaju,
da bi plovili, ne moraju da budu vidjivi.

Vislava Šimborska

II prevod:

Morala bih da požurim
s opisivanjem oblaka —
po deliću sekunde
prestaju da budu oni, a počinju da bivaju drugi.

Njihovo svojstvo —
nikada se ne ponavljati
u oblicima, nijansama, pozama i ređanju.

Neopterećeni sećanjem na bilo šta,
bez napora se dižu iznad činjenica.

Kao nekakvi svedoci bilo čega –
smesta se razgone na sve strane.

U poređenju s oblacima
život se čini utemeljen,
i gotovo trajan i večan.

U odnosu na oblake
čak i kamen liči na brata,
na koga se možeš osloniti,
dok su oni poput dalekih i vetropirastih rođaka.

Neka ljudi, ako hoće, postoje,
a posle neka redom umiru,
njih, oblake, briga za sve to,
veoma čudno.

Nad celim Tvojim
i mojim, još ne celim, životom,
paradiraju u raskoši kao što su paradirali.

Nemaju obavezu da zajedno s nama nestaju.
Da bi plovili, ne moraju da budu viđeni.

Vislava Šimborska

Sa poljskog prevela Biserka Rajčić

 

Chmury

Z opisywaniem chmur
musiałabym się bardzo śpieszyć –
już po ułamku chwili
przestają być te, zaczynają być inne.

Ich właściwością jest
nie powtarzać się nigdy
w kształtach, odcieniach, pozach i układzie.

Nie obciążone pamięcią o niczym,
unoszą się bez trudu nad faktami.

Jacy tam z nich świadkowie czegokolwiek –
natychmiast rozwiewają się na wszystkie strony.

W porównaniu z chmurami
życie wydaje się ugruntowane,
omalże trwałe i prawie że wieczne.

Przy chmurach
nawet kamień wygląda jak brat,
na którym można polegać,
a one, cóż, dalekie i płoche kuzynki.

Niech sobie ludzie będą, jeśli chcą,
a potem po kolei każde z nich umiera,
im, chmurom, nic do tego
wszystkiego
bardzo dziwnego.

Nad całym Twoim życiem
i moim, jeszcze nie całym,
paradują w przepychu jak paradowały.

Nie mają obowiązku razem z nami ginąć.
Nie muszą być widziane, żeby płynąć.

(Chwila, 2002)

Maria Wisława Anna Szymborska

 

Video: Recitacija pesme OBLACI